De Wachtkamer

De Wachtkamer is geschreven voor Eroscripta. Met als Thema; Talk Dirty To Me. Vijftig procent van de tekst moet uit dialoog bestaan. Iets wat ik erg lastig vind en meestal probeer te vermijden. Voor Eroscripta ga ik de uitdaging aan! Wish me luck:)

Op het eerste gezicht lijkt de wachtkamer te zijn zoals iedere andere wachtkamer. Saai met strak gestuukte witte wanden. Er is echter geen balie waar ik me moet melden, geen bord dat aangeeft of ik de juiste wachtkamer ben binnengelopen en niemand aan wie ik het kan vragen.

Zwartleren stoelen staan in rijen van twee tegenover elkaar. Ik neem plaats. Tenminste, ik denk dat dat de bedoeling is. Het wachten duurt lang. Elke minuut die voorbijgaat lijkt een uur te duren. Er hangt geen klok, er is geen achtergrondmuziek of een hip scherm met informatie en reclame. Mijn telefoon durf ik niet aan te zetten vanwege de locatievoorzieningen en dus kan ik niets anders dan voor me uitstaren en nadenken.  

 Onrustig schuif ik wat heen en weer op de stoel. Het wachten maakt me onzeker. Doe ik er wel goed aan hier te zijn? Het is toch prima zo, het leven met mijn man. Leon en ik houden van elkaar. Toch is er iets wat ik in essentie mis en waarvan ik weet dat mijn man het mij niet kan geven, het is geen onwil, maar het lukt hem niet. Jaren heb ik het gezien als tekortkoming van mijn kant. De lustgevoelens drukten als een last op mijn schouders. Mijn diepe verlangen resulteerde de laatste tijd in onnodige verwijten naar Leon toe. Irritaties over de stomste alledaagse dingen. Ik ging op zoek, in een poging mezelf weer te vinden. Op de donkerste plekjes van het web kreeg ik een tip voor dit adres en nu zit ik hier en zet ik misschien wel alles op het spel. Ik wrijf met mijn handen over mijn gezicht, wat duurt het lang. Nog steeds heb ik niemand gezien. Uit pure verveling controleer ik of de enveloppe met geld nog in mijn tas zit. Had ik maar een tijdschrift.

Vanaf het moment dat ik erachter kwam dat deze bijzondere dienst bestaat heb ik voor de boodschappen contant geld gehaald. Wekenlang pinde ik. Dat is zuiniger, maakte ik Leon wijs. Dat is het ook, alleen heb ik elke week het geld dat overbleef gespaard voor vandaag. Het geld bewaarde ik in een potje in mijn nachtkastje, naast mijn dildo. Mijn man kan het onmogelijk traceren . Ik tel het na, voor de zekerheid. Vijfentwintig briefjes van tien.

Inmiddels zit ik hier al zeker een uur, schat ik in. Mijn mond is droog en ik heb spijt dat ik geen flesje water in mijn tas heb gedaan.

‘Dit is absurd,’ zeg ik tegen mezelf. Door het lange wachten slaat de twijfel toe of dit wel de juiste keuze is. Net op het moment dat ik de kracht heb gevonden te vertrekken zwiept de deur open en wordt de kille ruimte in één keer gevuld door een krachtige mannelijke energie. Daar staat hij. De man waarvan ik hoop dat hij mij kan geven waar ik naar hunker. Zijn ijzige blauwe ogen zijn strak op mij gericht, rillingen trekken door tot op het bot. Ik slik. Hij is niet bijzonder knap. Zijn kaken zijn hoekig, zijn neus te spits. Maar zijn houding is doeltreffend en alleen al zijn aanwezigheid is voldoende mij mijn wilskracht te ontnemen. Ik denk dat ik bloos.

‘Kom binnen.’ Zijn stem klinkt beheerst, al bespeur ik enige irritatie over mijn poging tot vertrekken. Met knikkende knieën en vol verwachting volg ik hem naar zijn spreekkamer.

Zodra ik de kamer in loop komt de aangename geur van net gepoetst leer me tegemoet De vloer is bedekt met een ruwe vloerbedekking. Langs de muren hangen handboeien, zwepen en een rits aan attributen die ik ken uit een ver verleden. Ik word overspoeld door warme herinneringen als ik de massagetafel zie. Hier is alles waar Leon niets van wil weten. Nieuwsgierig neem ik alles in me op, het is alsof ik in een snoepwinkel ben. Mijn twijfels zijn naar de achtergrond gedrukt en zullen zichzelf voorlopig niet meer laten zien. Ik prober mijn enthousiasme te onderdrukken, maar ik zou maar wat graag willen weten wat er in de ladekast zit.

De man laat me even begaan, maar gebaart dan dat ik moet gaan zitten op een houten stoel die er nogal oncomfortabel uitziet. Hij neemt plaats aan de andere kant van het bureau, dat enkel als decoratie aanwezig lijkt te zijn. Er liggen geen papieren op, er staat geen computer, niets.

 ‘Ze noemen mij Romano, en jij bent?’ Romano is kennelijk niet zijn echte naam, zijn achternaam laat hij achterwege en ik besluit hetzelfde te doen.

‘Emma.’

‘Zo Emma, wat kan ik voor je doen?’          

Het is alsof ik mijn eerste sollicitatiegesprek herbeleef:de zenuwen, de sterke wil om aangenomen te worden. De drang om goedkeuring.

‘Mijn man,’ begin ik aarzelend. Ergens voelt het toch als verraad.

‘Hij wil en kan het me niet geven. Ik wil hem dienen, me onderwerpen en aan hem overgeven . De tijd nemen om met elkaar te spelen en naar ongekende hoogtes te stijgen.’

 Zo. Het is eruit. Nooit eerder heb ik er zo over gesproken, en al zeker niet met een vreemde.

Romano kijkt me aan, hij probeert me in te schatten.

‘Misschien kan ik je daarbij helpen. Heb je ervaring? Ik bedoel, hoe weet je dat dit is wat je wilt?’

‘Ooit had ik een vriend, hij leerde me hoe ik kan genieten van de pijn. Hoe de prikkelingen mijn zintuigen op scherp zetten en hoe ik me moet overgeven. Dat is inmiddels jaren geleden. Er zijn momenten dat ik wil dat hij me nooit kennis had laten maken met deze wereld. Dan had ik het nu niet zo gemist.’

‘En dat gemis brengt je hier, bij mij. Hoe heb je me gevonden?’

‘Een tijdje was ik lid vaneen bdsm-forum. Ik dacht dat dat voldoende zou zijn om mijn honger te stillen. Praten met gelijkgestemden. Luisteren naar hun verhalen. Terugkijkend denk ik dat het mijn verlangen juist in stand heeft gehouden. Maar goed, ik deed een oproep en kreeg toen een anonieme tip met dit adres.’

‘Voor al mijn klanten is het van het grootse belang dat mijn bestaan en mijn diensten niet openbaar worden. Als ik akkoord ga en jou als klant aanneem, ga jij dan ook akkoord met de voorwaarden die ik stel?’

‘Wat zijn die voorwaarden?’ Mijn billen beginnen pijn te doen van de harde stoel, het is fijn en het maakt me bewust van mijn lichaam.

‘In de eerste plaats absolute privacy, je spreekt met niemand hierover. Ook niet als je met andere vrouwen in de wachtkamer zit.’ Kennelijk ben ik niet de enige met een verwrongen geest.

‘Je blijft in de wachtkamer wachten tot ik eraan toe ben je te ontvangen. Soms duurt het lang en soms roep ik je meteen bij me. Vaste tijden, daar doe ik niet aan. Je spreekt me aan met meneer en antwoordt altijd met twee worden. Je praat alleen wanneer er tegen je gesproken wordt en ik een vraag stel. Verder wil ik niets van je horen. Behalve gekreun. Mocht ik dat niet willen horen zorg ik ervoor dat je mond gesnoerd is.

‘Helder?’

‘Het is heel duidelijk, dank je.’

‘Wat is de naam van je man?’

Wat heeft hij hiermee te maken? Het is juist de bedoeling niet aan hem te denken als ik hier ben.Maar goed, ik laat het gaan.

‘Leon,’ zeg ik terwijl ik mijn irritatie probeer te verbergen.

‘Dat is als je hier bent jouw stopwoord. Duidelijk?”

Ik knik.

‘Ga je hiermee akkoord?’

‘Ja meneer,’ zeg ik zo overtuigend mogelijk.

‘Heel goed. Sta op.’ Zijn stem klinkt anders dan net, zijn zinnen zijn kort.

Ik doe wat me gezegd wordt. Dit is wat ik wil.  

‘Kijk me aan.’

Zijn ogen lijken nog blauwer te zijn. Ik zoek naar een beetje empathie in zijn blik. Die is er niet.

‘Kleed je uit.’ Het is geen verzoek.

Zijn commando raakt me nu rechtstreeks tussen mijn dijbenen. Slaafs kleed ik me uit onder het toeziend oog van deze donkere man. Vurig hoop ik dat ik hem beval. Nu sta ik naakt tegenover hem, bevrijd van kleding en schaamte. Hij staat op van achter zijn bureau en loopt naar me toe. Sluipend, naar me kijkend zoals een roofdier naar zijn prooi. Mijn tepels priemen stijf vooruit, schreeuwend om gezien te worden. Hij zegt niets, negeert ze en loopt om me heen. Hij bekijkt mijn lichaam. Nee; het is geen kijken, het is keuren. Mijn onderste lippen tintelen, en ik voel hoe de nattigheid tussen mijn benen toeneemt.

‘Laat me je eens bekijken. Mooi, je borsten niet te groot. Ronde billen die vragen om extra aandacht. Je huid is licht en zal snel rood kleuren. Is dat een bezwaar?’

‘Nee meneer,’ zeg ik hees, en ik kan het niet laten liefjes naar hem op te kijken, vol verwachting.

‘Kijk naar de grond.’

Volgzaam kijk ik naar beneden. Het gaat echt gebeuren. Eindelijk, na al die jaren zal ik weer voelen.

‘Sluit je ogen, vertel me waar je aan denkt.’

Ik slik, mijn mond is nog steeds droog, ik heb zin in water, of welk vocht dan ook, maar dat vind ik nu onnozel om te vragen. En dus antwoord ik met gesloten ogen;

‘De flog, ik denk aan hoe ik het leer op mijn huid gemist hem. De prikkende pijn van de slierten die ik nog dagen kon voelen, meneer.’

 Het openlijk uitspreken van dit verlangen voelt als een bevrijding.

‘Beeld je eens in,’ zegt hij terwijl hij nog steeds naast me staat. Ik voel zijn warmte dichtbij mijn naakte huid.

‘Je ligt op mijn tafel, ik heb je handen vastgebonden, gespreid en zo ook je benen. Met het touw, dat heb je zien hangen toch? Ik zag je wel kijken toen je binnen kwam.’

‘Dat klopt meneer,’ hijg ik. Mijn hart bonst en pompt het bloed als een bezetene door mijn lichaam. Ik krijg mijn ademhaling maar moeilijk onder controle.

‘Dan laat ik je wachten, in het donker. Je hoort alleen de onheilspellende klanken van klassieke muziek. Je wacht en wacht, naakt op mijn tafel. Tot je armen en benen bijna verkrampen. Dan kom ik binnen en streel met mijn hand over je afgekoelde huid. Zo teer, zo zacht. Ik pak datgene waar jij het meeste naar verlangt en zonder enige waarschuwing landt de eerste klap op je rug, een pets die meteen rode striemen zal achterlaten op je gevoelige huid.’

Hij komt steeds dichterbij, ik ruik zijn muskusachtige aftershave. Hij heeft me nog niet eens aangeraakt, maar de dreiging die van zijn verhaal uitgaat zorgt ervoor dat de dunne haartjes op mijn huid overeind gaan staan. Het is een teken van mijn lichaam om alert te zijn. Een teken dat er gevaar dreigt en dat het lichaam zich schrap zet om te vluchten. Maar ik wil niet vluchten. Met trillende benen luister ik verder, ik wil wanhopig dat hij me aanraakt. Ik voel hoe het vocht langs de binnenkant van mijn benen sijpelt.

Foto door Pixabay op Pexels.com

 ‘De tweede, derde en vierde klap volgen elkaar in rap tempo op. En dan zie ik aan je huid dat het genoeg is. Je rilt, je wilt verlost worden. Dat mag.

Bedenk hoe je daar ligt en de pijn van de vlog steeds minder scherp wordt terwijl ik de massagestaaf pak. Een heel klein stukje duw ik je bekken omhoog zodat ik bij je lekkerste plekje kan.’

Het is even stil, zijn woorden zetten zich in mijn hoofd om in beelden.

‘Gaat het nog Emma?’

‘Nee meneer,’ antwoord ik naar waarheid, want ik wil aangeraakt worden, ik wil zitten, ik wil een orgasme. Maar er gebeurt nog niets. Ik ruik hem maar voel hem niet.

‘Mooi,’ hij negeert mijn bezwaar en gaat verder met zijn betoog.

‘Elke keer als jij bijna komt zal ik de massagestaaf van je klit afhalen. Net zo lang tot je mij smeekt om verlossing.’

Nu, nu wil ik verlossing, maar er wordt me niets gevraagd en ik slik de woorden in uit angst afgekeurd te worden. Het kan niet anders dan dat hij de signalen van mijn lichaam ziet, het hunkert naar aandacht. Mijn buik trekt samen van opwinding. Sporen van mijn eigen slijm lopen langs de binnenkant van mijn benen. Mijn kloppende borstkas en trillende knieën kunnen hem niet zijn ontgaan. Hij doet dit bewust, ik weet het zeker.

‘Emma, ik loop zo deze ruimte uit. Als je de deur dicht hoor gaan mag je weer kijken. Je kleedt je aan, legt de enveloppe op mijn bureau en je komt volgende week dinsdag terug. Begrepen?’

Nee, nee, nee.  In mijn ooghoek welt een traan op die ik voor hem probeer te verbergen.

Dit is hoe het zal zijn. En hij weet dat ik terugkom.

‘Ja meneer, dank u.’

Treuzelend kleed ik me aan, tegen beter weten in hoop ik dat hij terugkomt. Mijn wangen gloeien nog na als ik de enveloppe neerleg en naar de deur loop. Zodra ik de deur die weer naar de wachtkamer leidt open kijk ik recht in de ogen van een jonge vrouw. Ze springt op, enthousiast als een hond wiens baasje thuiskomt. Kennelijk denkt ze dat Romano haar oproept. Ze verbergt haar teleurstelling niet, ze gaat zitten en weet dat ze nog even zal moeten wachten

Advertenties

2 thoughts on “De Wachtkamer

  1. Dit is echt de grootste onzin die ik ooit gelezen heb. Er zijn zoveel dingen die niet kloppen dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen!!!!

    1. Hoi Karen,

      Bedankt voor je feedback. Jammer dat je het geen goed verhaal vindt, maar ik begrijp het. Het schrijven doe ik niet professioneel, maar uit liefde om iets te creëren. Elke dag leer ik bij, ik volg cursussen en laat mijn werk beoordelen door schrijvers die schrijven op een manier dat ik nooit zou kunnen. Dat er vele zij die het beter kunnen ontneemt mij echter niet het plezier van het schrijven. Ik gun mezelf de ruimte om fouten te maken en daarvan te leren. Ik test nieuwe dingen en zoek naar wat bij mij past.

      Dit onderwerp ligt mij minder dan de andere verhalen die ik publiceer bij LotteLust. Toch ben ik in het diepe gesprongen en de uitdaging aan gegaan. Met het zweet op mijn rug heb ik dit verhaal gepubliceerd, laten lezen en beoordelen door de leden van Eroscripta. Daar ben ik meer trots op dan het resultaat. Daarom is dit verhaal op haar eigen manier een waardevol leermoment voor mij.

      Als je tijd en zin hebt zou je het verhaal Aandacht kunnen lezen op de site van LotteLust. Tijdens het schrijven van dat verhaal ben ik meer bij mezelf gebleven. Dat was dan ook geen schrijfopdracht zoals de Wachtkamer wel was. Misschien vind je dat een beter verhaal, misschien ook niet en dat is ook okay.;)

      Fijne dag,

      Liefs Alicia

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.